Ga naar de inhoud
Let op: Om de gebruikerservaring op deze site te verbeteren gebruiken we cookies.

Dag van de Mantelzorger - Getuigenis

Zondag 23 juni 2019 is het de langste dag van het jaar. Deze symbolische dag staat centraal voor onze mantelzorgers die elke lange dag moeten/mogen zorgen voor een persoon die hen nauw aan het hart ligt. Naar aanleiding van deze dag, interviewde LiCalab een panellid, en mantelzorger, Lieve Pelgrims. Haar man kreeg in 2010 de diagnose van jongdementie. Lees hier haar getuigenis! 

Mijn naam is Lieve Pelgrims. In 2010 kreeg mijn man de diagnose van jongdementie. Gelukkig zijn de tijden nu veranderd en wordt de diagnose veel sneller gesteld. Dat was heel moeilijk, maar tegelijk een opluchting omdat er een oorzaak was voor zijn gedrag . In het begin besef je niet dat je ‘mantelzorger’ bent. Langzaam maar zeker worden de zorgen groter en moet je hulp gaan vragen, want je redt het niet alleen. Dit toegeven was een moeilijke stap. Het is heel moeilijk om uit te zoeken welke hulp je precies nodig hebt, en je vraagt altijd te laat. Waar vind je een gepaste oplossing voor jouw probleem? Het toelaten van de hulp en je eigen zelfstandigheid opgeven was lastig, je geeft je privacy op – anderen nemen het over. Gelukkig ben ik nogal assertief door mijn vroeger beroep en ben ik snel hulp gaan zoeken. Erover praten was in het begin heel moeilijk omdat er voor de buitenwereld schijnbaar niets aan de hand was. Er is veel onbegrip rond. Dementie is nu eenmaal niet zichtbaar aan de buitenkant,. Je raakt ook in een isolement, een eenzaamheid omdat je wereldje zo verandert, verkleint. Je kunt niet meer doen wat je vroeger deed – er was altijd wel een excuus om af te zeggen. Dan zit je opeens op een eilandje, waar je moeilijk afraakt.

Ik prijs mij gelukkig want ik heb een goed netwerk kunnen uitbouwen: onze zoon is naast ons komen wonen, onze schoondochter, de kleinkinderen zijn de belangrijkste. Dan is er thuisverpleging, poetshulp, een buddy voor mijn man, … Mijn huisdokter staat ons ook heel goed bij. We hebben goede afspraken dat er altijd iemand in de buurt is. Zo heeft mijn man een veilige thuisomgeving.

In het begin had dit een zware impact op mijn gezondheid. Ik werd ziek, een auto-immuumziekte, mijn lichaam brak zichzelf af. Een ziekte waar heel moeilijk een diagnose voor te stellen was. Daardoor moest ik mijn werk opgeven, dat was emotioneel een heel zware dobber – ik raakte mijn eigen ‘ik’ kwijt. Nu is dit meer onder controle. Ik heb ook psychische hulp gezocht, op allerhande manieren. Zo kwam ik ook in contact met de Familiegroepen van de Alzheimerliga, en werd actief kernlid. Alles wat met mantelzorg te maken had, en wat haalbaar was, nam ik wel iets van mee. Ik nam ook deel aan het pilootproject Mantelkracht van Vonk 3. Dit heeft mij zoveel bijgebracht. De goede coaching van Jeroen Knaeps, in combinatie met de groep heeft mij sterker gemaakt. In dit project kwam ik in contact met Samana Mantelzorg. Door het lotgenotencontact zie je dat je niet alleen bent.

Voor de toekomst plan ik niet te ver vooruit. Ik pin me nergens op vast. We zullen wel zien wat er komt en hoe het loopt. We lossen het probleem wel op als het zich stelt, om een quote te gebruiken.
Aan alle mantelzorgers zou ik willen zeggen: “Herken en erken dat je mantelzorger bent.
Wees fier dat je mantelzorger bent. Het is best oké om te zeggen dat het zwaar is . Jij hebt het recht dat te zeggen. Het is normaal dat je af en toe een dipje hebt. Dit toegeven geeft jou opnieuw te kracht weer verder te gaan. Je geraakt er wel weer uit.”

Een boekje dat ik iedere mantelzorger wil aanraden is “Het klein geluk voor de mantelzorger in Vlaanderen” van Maria Grijpma en Inge Jager (herwerkt en uitgegeven door Samana). Het leest als een kookboek en geeft me ook werkelijk steun. Het is geen leesboek, je haalt er de receptjes uit die je op dat moment nodig hebt.

En nog een laatste tip: “Kom naar buiten en spreek erover met mensen”. Zo ben ik aangesloten bij de Familiegroep (jong)Dementie regio Herentals en bij Samana Mantelzorg. Daar trek ik mij echt aan op. Je hebt er een veilige omgeving waar je vrijuit kunt praten en jezelf kunt zijn. Waar je woorden ook op de juiste manier begrepen worden en je uitspraken in de juiste context worden geplaatst. Mantelzorgers steunen elkaar en geven elkaar kracht.